Hoe kon je ?

  • Corine
  • Corine's Profielfoto Onderwerp Auteur
  • Offline
  • Administrator
  • Administrator
Meer
2 weken 4 dagen geleden - 2 weken 4 dagen geleden #594 door Corine
Hoe kon je ? was gemaakt door Corine
Hoe kon je ??

Toen ik een kitten was, amuseerde ik je met mijn gekke streken en maakte ik je aan het lachen.
En ondanks dat ik mijn nageltjes op het bankstel zette werd ik je beste vriend. Als ik stout was geweest, schudde je met je vinger naar me en vroeg je me "hoe kon je?", maar dan gaf je weer toe en rolde je me op mijn rug om mijn buik te kriebelen. Ik weet nog dat ik 's nachts tegen je aan lag en dat ik naar je diepste geheimen en dromen luisterde, ik kon me geen beter leven voorstellen. Ik deed lange dutjes in de zon en wachtte tot je thuis zou komen. Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk besteden en aan het zoeken van een menselijke partner. Ik wachtte geduldig op je, troostte je als je teleurgesteld was en sprong vrolijk rond als je thuis kwam. En toen werd je verliefd.

Zij - inmiddels je vrouw - is geen "kattenmens". Toch verwelkomde ik haar in het huishouden en probeerde haar genegenheid te geven. Ik was gelukkig omdat jij gelukkig was. Toen kwamen de menselijke baby's en ik deelde in je opwinding. Alleen maakten jij en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen, en ik werd de meeste tijd naar een andere kamer verbannen of naar buiten. Toen ze opgroeiden werd ik hun vriend. Ik hield van ze en van hun aanraking, jouw aanrakingen waren nu zo zeldzaam. Ik glipte stiekem in hun bed en luisterde naar hun dromen en samen wachtten we op het geluid van jouw auto. Er was een tijd dat, als anderen je vroegen of je een kat had, je een foto van mij uit je beurs haalde en hen verhalen over mij vertelde. De afgelopen jaren antwoordde je slechts "ja" en veranderde je van onderwerp.

Ik was van "jouw kat" verworden tot slechts "een kat", en iedere euro die je aan mij besteedde werd er een teveel. Nu heb je een carrièrekans in een andere stad. Jij en je gezin verhuizen naar een appartement waar geen huisdieren toegestaan zijn. Je hebt de juiste beslissing genomen voor je "gezin", maar er was een tijd dat ik je enige gezinslid was. Ik was opgewonden over de autorit, tot we bij het dierenasiel stopten. Je vulde de papieren in en zei "ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor haar vinden". Zij haalden hun schouders op en keken je meewarig aan. Zij kennen de harde werkelijkheid voor een oudere kat.

Je moest de vingertjes van je zoon lostornen terwijl hij schreeuwde "nee papa, laat ze mijn kat niet meenemen! ". En ik maakte me zorgen om hem, en over wat ik hem had bijgebracht over vriendschap en trouw, over respect voor het leven. Je gaf me een afscheidsklopje en je vermeed mij in de ogen te kijken. Na je vertrek zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden wist dat je zou verhuizen en dat je geen poging had gedaan om een goed tehuis voor me te vinden. Ze schudden het hoofd en zeiden "hoe kon je?".

Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is. Ze voeren ons natuurlijk, maar ik heb geen trek meer. In het begin liep ik iedere keer als er iemand langskwam naar de deur, hopende dat jij het was. Dat je van gedachten was veranderd. Dat dit allemaal slechts een nare droom was. Of ik hoopte dat het iemand was die medelijden met me had, die me zou redden.

Toen ik me realiseerde dat ik niet op kon tegen die met gekke fratsen aandacht vragende kittens, trok ik me maar terug in het verste hoekje van mijn verblijf en wachtte af. Steeds werd ik voorbij gelopen en steeds ging niet ik maar een ander mee naar een nieuw thuis. Zo kropen de dagen voorbij en bracht ik de dagen in het asiel door, zonder jou baas. Ik zal altijd aan je denken en altijd op je wachten.

Maar, "hoe kon je"?

Bron : Stichting Kattekop.

Bijlagen:
Laatst bewerkt 2 weken 4 dagen geleden doorCorine.

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

Gemaakt door Kunena